گفته می شود شخصی که عاشق است ، دنیا را با یک چشم می بیند یا حتی گاهی هر دو چشم خود را می بندد ، چشمان خود را حتی به هنگام عاشق بودن و اطمینان کامل از شخص مقابل تان نبندید ، ازدواج مانند یک بلیط است که هر شخص یک بار اجازه خرج کردن این بلیط را دارد پس به شما توصیه می کنیم این بلیط را به درستی و آگاهی تمام خرج کنید  و با چشمانی باز نه نیمه باز !

_ به صحبت هایی که دیگران راجع به فرد مورد انتخاب شما می گویند ،گوش دهید :
بخصوص افرادی که شما را دوست دارند و بدون هیچ گونه حسد ورزی شما را راهنمایی می کنند اشخاصی مانند پدر و مادر.
صحبت های سایرین مانند : دوست ، اقوام و یا سایرین را در هاله ای از ابهام قرار دهید شاید دوست شما ظاهرا رابطه دوستی دارد ولی در باطن بدخواه شما باشد یا اینکه اطلاعات صحیحی در رابطه با ازدواج نداشته باشد و با استقاده از تجارب بدی که دارد شما را راهنمایی کند .یکی از دلایلی که به شما توصیه می شود به مشاوره مراجعه کنید در این جا نیز نمود پیدا می کند، زیرا او بدون هیچ گونه بدخواهی یا بد قلبی شما را به درستی و با آگاهی کامل  راهنمایی می کند .

_ زندگی متاهلی با زندگی مجردی تفاوت دارد.
شاید به هنگام مجرد بودن بسیار حساس و زود رنج بوده اید اما باید به هنگام متاهلی بعضی از رفتارهای خود را ترک کنید ، برای مقابله با دشواری ها و سختی های زندگی باید مقاوم و محکم تر باشید .

_ باید اطمینان حاصل کنید شخصی که برای ازدواج انتخاب کرده اید ارزش و لیاقت ازدواج با  شما را دارد ؟ ایا دوست داشتن او نیز در حد شماست ؟ یا او کمتر شما را دوست دارد ؟

_  شخصیت واقعی خود را به همسر آینده تان نشان دهید :
سعی نکنید شخصیت خود را برای خوشایند او پنهان کنید .شما با انجام این کار او را فریفته اید و مطمئن باشید حتی اگر ازدواج هم بکنید زندگی خانوادگی تان دیری نمی پاید و به زودی منحل می شود زیرا شما دارای چند شخصیت می باشید .
اعتماد به نفستان را بالا ببرید و مطمئن باشید همسرتان شما را با همین شخصیتی که دارید دوست می دارد و به همین دلیل شما را انتخاب کرده است  پس در پی مخفی کردن صورت واقعی تان نباشید.

خود باوری؛ فاصله خواستن تا توانستن

علل بسیاری از رفتارهای آسیب زای یک کود ک و د انش آموز د ر خانه یا د ر مد رسه مخصوصاً افت تحصیلی آنان، ریشه د ر کمبود یا ضعف عاملی است به نام خود باوری.
فاصله خواستن تا توانستن تنها یک گام است و این گام فقط و زمانی طی می شود که ما د ر باورمان قد رت برد اشتن این گام را بیابیم.

خانواده و والدین اولین جایگاه و مد رسه د ومین جایگاهی است که نقش غیرقابل انکار د ر ایجاد و تقویت خود باوری د ر کود کان را د ارند .
خود باوری یعنی احساس ارزشمند بود ن، این احساس از طریق مجموعه ای از عواطف، احساسات و تجربیات به د ست می آید ، به نحوی که فرد خود را با کفایت و موفق می د اند .
هسته اولیه خود باوری از کود کی آرام آرام توسط والد ین و اطرافیان د ر اطراف فرد مورد نظر شکل می گیرد و ایجاد می شود . د ر محیطی پر از ترس، کود ک می آموزد که د ائماً بترسد و احساس ناامنی کند . د ر محیطی پر از شاد ی او می آموزد که شاد باشد و د ر محیطی پر از تشویق او می آموزد که بزرگ باشد .
خود باوری د ر کود ک از نوع نگاه، نگرش، رفتار، برخورد و توقعات د یگران از همان طفولیت جوانه می زند و بزرگ می شود و به محصول می نشیند .
تحقیر، طرد کرد ن، بی احترامی، سرزنش، تهد ید ، مقایسه نابجا، تکرار د ائم نکات منفی، همه و همه راههایی هستند که مسلماً نمی توانند د ر کود ک به خود باوری منجر شود . برعکس راههای مناسبی مانند پذیرش، احترام، محبت، توجه، جد ی گرفتن، گوش د اد ن، تشویق، حمایت و انتظارات معقول وجود د ارد که کاربرد یکایک آنها برای رسید ن به سرمنزل مقصود می تواند مفید باشد .
یک پد ر و ماد ر مسئول یا آموزگاری شایسته اگر بخواهد د ر این راستا قد م های بلند تری برد ارد ، می تواند از راهکارهای بهتری نیز کمک بگیرد از جمله: د ر آغاز به کود ک بیاموزند که نقاط ضعف و قوت خود را شناسایی کند . با این کار، او افق حرکت خود را می تواند بیابد .
بعد از شناخت نقاط قوت و ضعف، به کود ک یاد د هند که احساس نگرانی یا خجالت ند اشته باشد برعکس باید احساس رضایتمند ی و خشنود ی کند . قد ر مسلم هیچ انسانی حتی بسیار د انا و حکیم قاد ر به انجام هر کاری نیست.
احساس با ارزش بود ن زمانی د ر فرد ایجاد می شود که بعد از شناخت نقاط ضعف و قوت خود ، اولین گام های جد ی را برد ارد . د ر واقع د ر این هنگام است که او یاد گرفته خود ش باشد نه د یگری.
تشویق توانایی ، خود باوری یعنی احساس ارزشمند بود ن، خود باوری یعنی احساس ارزشمند بود ن، خود باوری یعنی احساس ارزشمند بود ن، خود باوری یعنی احساس ارزشمند بود ن، تشویق به تجربه کرد ن راه های مختلف برای حل یک مسأله به ایجاد و تقویت احساس کفایت د ر کود ک کمک می کند .
واگذاری تد ریجی برخی مسئولیت ها، تشویق به ایجاد ارتباط سالم با اطرافیان، ایجاد فرصت هایی برای تباد ل تجربیات می تواند به ایجاد و تقویت احساس مسئولیت کمک کند .
پذیرش کود ک به عنوان یک فرد و عد م مقایسه بی مورد او با د یگران و همچنین پذیرش عواطف و احساسات او می تواند به ایجاد احساس امنیت د ر کود ک کمک کند .
فرد خود باور نشانه های بارزی از احساس ارزشمند بود ن و خود باوری د ر عملکرد روزانه خود د ارد از جمله آنکه: چنین فرد ی مسئولیت پذیر است، نسبت به پیشرفت خود احساس افتخار د ارد ، د امنه وسیعی از هیجانات و احساسات را از خود نشان می د هد و د یگران را به راحتی تحت تأثیر قرار می د هد .

قدم تا تربیت فرزندی ایده آل !

کمرویی متضمن و بازدارندگی رفتاری در موقعیت های اجتماعی است.کودکان کمرو اغلب برای دیدن دیگران ظاهراً اشتیاق نشان می دهند امّا برای صحبت کردن یا پیوستن به دیگران اکراه دارند برای مثال،کودکان کمرو ممکن است در جمع افراد ناآشنا، ساکت و بی صدا باقی بمانند، حتی هنگامی که مورد خطاب قرارگیرند،آن ها ممکن است از وارد شدن و حضور در یک مکان جدید، مثل کلاس درس، بدون همراهی پدر یا مادرشان سرباز زنند.
کودکان کمرو ممکن است در فعالیت های ورزشی یا  مشارکت نکنند و هنگامی که درجمع افراد ناآشنا قرار گیرند فقط نگاهشان را به زمین بدوزند و از هر حرکتی که باعث جلب توجه دیگران به آن ها شود اجتناب نمایند.
بنابراین درک نوع کمرویی فرزندتان به شما در برنامه ریزی برای توجه به نیازهای خاص او کمک خواهد کرد.توصیه های زیر می تواند برای شروع به شما کمک کند:
۱)هنگامی که کودکان از تعامل با دیگران واهمه دارند با آن ها همدلی نشان دهید
یک روش برای کمک به کودکان در زمینه کنترل ترسشان از برخی موقعیت های اجتماعی، نشان دادن همدلی با آن ها هنگامی که از تعامل با دیگران واهمه دارند است.
بنابراین، اگرمثلاً کودکی به دلیل کمرویی ازرفتن به زمین ورزش و بازی کردن با دیگران سرباز زد، پدر و مادر می توانند به او بگویند ” من احساس تو را به خوبی درک می کنم.من هم خودم گاهی چنین احساسی داشتم هنگامی که مطمئن نبودم چکار باید بکنم و دیگران مرا تماشا می کردند”
با نشان دادن همدلی، پدر و مادر به کودک کمک می کنند که حس کند او را درک کرده و پذیرفته اند و نیز به او کمک می کنندکه هیجاناتش را بشناسد و درباره آن ها صحبت کند و شروع به جستجوی راهی برای کنترل آن ها نماید.
۲)فرزندتان را کمرو ننامید
مطالعات نشان داده اند که اغلب یک کودک همانطور رشد خواهد کرد که به او برچسب می زنند.فشارهای والدین بر بچه های کمرو، می تواند باعث اضطراب و عدم امنیت وی گرددکه خود مشکلی بدتر از خجالتی بودن است.فرزندتان را مجبور نکنید که بیشتر از سطح شخصی اش پیشرفت کند.اگر شما مجبورید که از واژه کمرو برای توصیف فرزندتان استفاده کنید همیشه آن را با نکته ای مثبت جبران کنید، مثلاً ” پسرم در حضور دیگران اندکی خجالتی است ولی او یک ورزشکار فوق العاده است.”
۳)در خانه با او تمرین کنید
بازیهای مختلفی خارج از فعالیتهای روزمره فرزندتان انجام دهید؛ مانند ملاقات با یک شاگرد جدید در مدرسه، کارها و بازیهائی ترتیب دهید تا او بتواند به طور یکسان همه موقعیتهای اجتماعی را تجربه کند. به فرزندتان کمک کنید که آنچه را انجام می دهد،تجربه کند. به عقیده روانشناسان تکرار بعضی از بازیها و نقشها کمک می کند تا فرزندانتان کمتر احساس ترس و نگرانی کرده و راحتتر دوستی صمیمانه ای با دیگران داشته باشند.
۴)موقعیت هایی را که باعث خجالت فرزندتان می شود را شناسایی کنید
برخی از بچه ها فقط در جاهای خاصی خجالتی هستند مثلاً بعضی از آنها ممکن است هنگامی که در گروه قرار می گیرند خجالتی اند. برخی دیگر وقتی خجالت می کشند که از آنها خواسته شود چیزی را در جلو کلاس برای همکلاسی ها ارائه دهند.سعی کنید مهارت های خاصی را که فرزندتان نیاز دارد تا در موقعیت های اجتماعی احساس راحتی نماید شناسایی کنید.
۵)برای رفتارهای اجتماعی کودک هدف گذاری کنید و پیشرفت او را بسنجید
پژوهش های زیادی بر ارزش هدف گذاری در بهبود عملکرد صحّه گذاشته اند. برای بسیاری از کودکان کمرو، یک هدف واقعی و چالش انگیز، گفتن حداقل یک جمله به یک آدم جدید در هر روز است. هدف های مناسب دیگر می تواند صحبت کردن در مقابل کلاس، شرکت کردن در بازی با دیگر کودکان(حتی بدون حرف زدن)، یا سوال کردن از معلم باشد. پدر و مادر می توانند پیشرفت کودک را با قرار دادن جدول یا نموداری در خانه و مثلاً گذاشتن یک ستاره در جلوی هر روزی که کودک به هدف مورد نظر دست یافته است، پیگیری کنند.کودکان معمولاً دوست دارند خودشان ستاره ها را در جدول قرار دهند.
۶)رفتارهای مثبت کودک خود را پاداش بدهید
از کارهایی که کودکان به صورت مثبت آنها را انجام می دهند پاداش بدهید.مثلا وقتی کودکان تکالیفشان را خوب انجام می دهند در حضور دیگران آنها را تشویق کنید.یا به آنها یاد بدهید که وقتی به مجلسی وارد می شوند سلام کنند و وقتی این کار را انجام دادند کودک خود را با گفتن تشکر یا آفرین تشویق کنید.در واقع گفتن جنبه های مثبت کودک به دیگران می تواند مفید باشد.
۷)رفتار اجتماعی دیگران را در جلوی فرزند خود تحسین کنید
پدر و مادر با اظهار نظر مثبت درباره رفتار اجتماعی دیگران می توانند به کودک کمرو در ارزش گذاری بر رفتارهای اجتماعی کمک کنند.برای مثال، پدر و مادر می توانند به فرزندشان بگویند” من از شیوه ای که آن پسر بچه نزد ما آمد و اسم ما را پرسید خوشم آمد” و یا این که مستقیماً به تعریف از آن بچه در مقابل فرزند خود بپردازید.البته مواظب باشید که از اظهار نظرهایی از قبیل این که “چرا تو نمی توانی مثل او عمل کنی؟” پرهیز نمائید.
۸)برای هر کودک کمرو در هر موقعیت مهم، یک جفت پیدا کنید
یک کودک کمرو که بتواند در یک موقعیت جدید حتی یک دوست هم پیدا کند، احساس آسایش بیشتری خواهد یافت و نهایتاً با کودکان بیشتری به تعامل خواهد پرداخت. پدر و مادر یا معلم می توانند با درخواست از دو بچه برای بازی کردن با یکدیگر و سپس صبحت کردن با هر دوی آن ها در مورد فعالیت ها و علایق مشترک، این فرایند را تسهیل کنند.پدر و مادر یا معلم همچنین می توانند به آن دو کودک کاری را تخصیص دهند(مثل سر هم کردن یک پازل و از آن ها بخواهند با هم آن را انجام دهند.)
۹)جلوی تمسخر کودکان را بگیرید
طرد اجتماعی و مسخره کردن می تواند به شکل گیری کمرویی کمک کند.بنابراین، کودکتان را مسخره نکنید و به دیگران نیز اجازه ندهید که چنین کنند. در صورت لزوم، کودکتان را از جمع کودکانی که او را مسخره می کنند خارج نمائید. با کودکانتان صحبت کنید و به آن ها بگوئید که حرف دیگران اهمیتی در زندگی آن ها ندارد. برای آن ها از مواردی که در گذشته خودتان مورد تمسخر دیگران قرار گرفته بودید صحبت کنید. خود افشاگری شما به فرزندتان کمک می کند که احساس ناراحتی کمتری از مسخره شدن توسط دیگران پیدا کند.
۱۰)بدبینی کودک خود را از بین ببرید
خجالتی بودن معمولاً از الگوها و تفکرهای منفی که باعث بدبینی می شود نشأت می گیرد مانند “بچه ها مرا دوست ندارند”.از آنجا که کودکان خجالتی آمادگی زیادی در گوشه گیری دارند، پس بهتر است بزرگسالان مواظب رفتار خود باشند و به کودکشان اجازه دهند تا نظاره گر کارهای اجتماعی آنها به عنوان بخشی از زندگی روزمره شان باشند. با این وجود، بهتر است که صبور باشید. با تقویت و جایگزین کردن افکار مثبت به تان در از بین بردن بدبینی و تفکرهای منفی ذهن او کمک کنید، مثل “شما خیلی خوب با او بازی کردی “و او را تشویق کنید که خود را باور کند و بداند که او هم می تواند مثل دیگران خوب بازی کند و کاری را انجام دهد.